چه شبی که فلک هیچ نوری ندارد و هر چه هست سوسوی ستاره ها و مهتابی ها و خورشیدش است، پشت پنجره مردی با کلاه حصیری و چکمه هایی بلند چتر را گرفته روی سر ستاره ها.. xa0 پ.ن: روح من بیماری مزمنی گرفته..

اما سکوت برای این همه تشویش بهتر نیست؟ که هر گوشه ای را بنگری، تکه ی حواس من همانجاست .. و باور کن توکل برای این عصر سنگ ین، سنگین است..

ماهی دلش شبیخون یک عالم حسرت است.. و فکر کن من همان ماهی باشم که چقدر تنهاست.. xa0

زندگی بالا و پایین داره بخت داره / شانس داره / اقبال داره صورتیه مهتابی داره و افسردگی های مزمنی برای من xa0 پ.ن: برای کسی که دنیا رو عمیقا لمس کرده به دنیا آوردن فرزند گناه پر ابهتیه..

من بار خودم را زودتر از همه بسته ام، دست روی دست نباید گذاشت، وقتی این خانه دیگر برای ما نیست.. نه کارتن کتاب و دو بقجه ی لباس، یک کتابخانه، یک صندوق قدیمی و میز تحریری که از کودکی با من است تمام وسایلم شده، مادرم اجازه داده یکی از گربه ها را به خانه ی جدید ببریم، اینجا هم فرق میگذارد گربه ی نر ترجی...

یک جایی این دختر مغموم و درهم، با موهای ژولیده ی تا سرشانه،xa0که چهارچوب آهنیِ پنجره را روی خودش خرد کرده، جیغ های بنفش کشیدهxa0xa0و بعد از آن فقط به گربه ها سلام داده است را دیده ام..