سلول ها، دست به دست میدهند تا تنها حال و روز ناخوش را بالا بیاورند،
میخوابد و از این دنده به آن دنده، دنیا را زیر پلکش پنهان میکند، میخوابد و خواب دندان میبیند .. میخوابد و آرام میشکند..
پ.ن: آن شاخه ی تُرد و پیاده روهای خشن ..
برچسب:
نویسنده: پارسا رجبی