1+1+1+1+72

بعد از مدت ها تمام امروز رو خونه بودم، دو هفته ای بود که جمعه ها سر کار بودم و قبل اون و قبل تر از اون هم غالبا با دوستا الواتی میبودم! امروز فرصت کردم خوب بخوابم، از خواب بیدار بشم و با موهای ژولیده و دست و روی نشسته ماکارونی بخورم، ماکارونی اوج دوست داشتن مادرم به منه، وقتایی که مثل حالا کم دیده باشمش! امروز فرصت شد از خودم لذت ببرم، بایستم جلوی آینه و هی با موهام ور برم، ناخونامو لاک بزنم و از بلند شدن میلی متری شون کیفور بشم.. پر از افکار مثبت بودم، میدونم تا ماه دیگه این مژه های کج و کوله هم در میان! برعکس همیشه از بی توجهی ها دلگیر نبودم، دلم قرص های مسکن و گیجی مشروب رو نخواست.. دلتنگ نبودم و خودم رو بارها و بارها دوست داشتم ...

پ.ن: سلام!